امشب از اون شباست که دلم یه کم بیشتر از خیلی گرفته . می خوام باهات حرف بزنم خدای خوبم  , خدای مهربونم , خدای قشنگم , خدای خود خود من . می دونم منو می بینی , می دونم صدامو می شنوی , میدونم دوسم داری , می دونی دوست دارم . منو ببخش اگه اونقدر بهت احساس نزدیکی می کنم که به جای " شما " " تو " خطابت می کنم .

یه وقتایی یه اتفاقایی می افته که اصلا" دوست ندارم بیافته , یه حرفایی زده می شه که دوست ندارم زده بشه . مثل امروز که اعصابمو به هم ریخت و یه کم دیوونم کرد . می دونی اینجور وقتا چی آرومم می کنه؟ اینکه به خودم بگم خدایی که اون بالا نشسته بهترین ها رو برام می خواد و هیچ وقت تنهام نمی ذاره .

یاد این جمله می افتم که اگه خدا چیزیو بهت داد رحمتشه و اگه نداد حکمتشه . و من چقدر به این جمله ایمان دارم چون همیشه اینو بهم ثابت کردی . خیلی وقتا با گریه چیزیو ازت خواستم ولی بهم ندادی . باهات قهر کردم , فکر کردم دیگه دوسم نداری , فکر کردم دیگه صدامو نمی شنوی , فکر کردم دیگه تنهام گذاشتی در حالی که داشتم اشتباه می کردم چون بعد از مدتی با شرمندگی دوباره بر گشتمو گفتم چه خوب شد که درخواستمو اجابت نکردی و این یعنی حکمت تو ...

شک ندارم که این بارم یکی از همون دفعا ته . چقدر آرامشیو که بعد ار حرف زدن باهات بدست می آرم دوست دارم ...

دوست دارم  بهترین من